تبعیض در حقوق زن نسبت به مرد، مانعی بزرگ در برابر توسعه اقتصادی و اجتماعی پایدار است. زنان ایرانی با نقش تعیین کننده ای که در حیات اجتماعی دارند، مسئولیت دست اند کاران نظام را در عرصه دفاع از حقوق زنان و اعلای جایگاه اجتماعی آنان دوچندان کرده اند و از این روست که قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به عنوان میثاق ملی، جایگاه و شخصیت اجتماعی زنان و احقاق حقوق آنان را در اصول متعددی از جمله اصل بیست و بیست و یکم مورد توجه قرار داده است.
 
 

 
بی تردید حذف نابرابری های جنسیتی زیان بار و ریشه دار در جهان و فراهم سازی شرایط مناسب برای حضور عادلانه زن و مرد در توسعه پایدار جهانی نیازمند تلاش و کوشش بسیار صاحبنظران، اندیشمندان و سیاستمداران و مقدم بر همه، آماده کردن ذهن همه افراد جامعه بشری برای پذیرفتن ضرورت رفع تبعیض در حقوق زن و مرد است.
در اوایل دهه 70 میلادی رویکرد «زن و توسعه» با هدف اصلی مشارکت دادن زنان در طرح های توسعه ای شکل گرفت. نگرش«جنسسیت و توسعه»، که در سال های اخیر توجه فرهیختگان و اندیشمندان را جلب کرده است، نابرابری های در نقش های اجتماعی زنان و مردان را به دلیل برنامه ریزی های نامطلوب توسعه می داند.
 
نادیده گرفتن نقش زنان در برنامه ریزی ها و سیاستگذاری های کلان و عدم توجه به برنامه های هدایت جنسیتی در تعیین چشم اندازها و اهداف بخش های گوناگون در کشور به پژوهش کاربردی و بنیادی با مشارکت دست اندرکاران نیاز دارد.
توانمندسازی زنان به مفهوم کشف نقاط قوت و توانایی های بالفوه آنهاست. توانمند سازی شامل تبدیل طبیعی قدرت به دانایی و فرهیختگی بدون تلاش در حفظ و تملک قدرت دیدگاه های آن ها به طور واقعی است.
 
کتاب «زن و توسعه»، مجموعه مقالات و مصاحبه هایی در راستای نقش زن در توسعه است که به کوشش دکتر نسرین جزنی گردآوری شده است و به همت دانشگاه شهید بهشتی در سال 1368 به چاپ رسیده است.